Verdwaald in Duckstaat

Als we in een stad aankomen, beginnen wij ons direct te oriënteren. We kopen een kaart, we prenten ons de hoofdlijnen van het stratenplan in, de doorgaande avenues, de rivier, de pleinen, de parken. We kijken om ons heen en nemen de verhoudingen in ons op. Wij zoeken ijkpunten. Bakens als kerken, torens, paleizen, departementen. Kijk, daar de Eiffeltoren, St-Paul’s, de Scala.

Zoals het oude fotopapier in het zuurbad langzaam zijn geheimen prijsgeeft, zo wordt in ons brein een patroon geëtst. We krijgen door hoe de stad ‘in elkaar zit’. Na verloop van tijd krijgen we er plezier in, ons zelfvertrouwen groeit. Wij zullen niet zo gauw meer verdwalen.

Een mens, in welke omgeving of welke abstractie hij zich ook bevindt, zoekt zekerheid, houvast. We zweven niet graag als stofdeeltjes door de ruimte. We willen weten waar we aan toe zijn. Als we een trap beklimmen, is daar de leuning, als we een mening hebben zoeken we bevestiging bij een autoriteit. Willen we een verschijnsel begrijpen dan gaan we op zoek naar de verklarende theorie. Zo ook vergaat het toeristen die voor het eerst Dagobert Duckstad bezoeken. Zo snel mogelijk ‘ein Berliner’, een ‘Parijzenaar’, een ‘New York Yankee’ worden…

Wie besluit, als eerste stap naar jaloersmakende rijkdom, aandelen te kopen, wil zich in zijn nieuw ‘stad’ zo snel mogelijk thuis voelen. Hij wordt op zijn wenken bediend. Er is een overvloed aan literatuur beschikbaar. Vol overgave stort hij zich op zijn nieuwe discipline. Hij studeert zich suf, maar terwijl hij zich ingraaft, wordt hij zich bewust van een verwarrende paradox: hoe meer hij weet, hoe minder hij begrijpt. Net als de afgewezen geliefde, weigert hij aanvankelijk de harde realiteit onder ogen te zien: zij moet hem niet, zij geeft de voorkeur aan die man met dat ravenzwarte haar. Allicht. Dus vroeg of laat zal hij de vlag toch moeten strijken.
In de eenzame stilte van de bibliotheek zal de student de eerste ‘wet’ moeten aanvaarden. Er is geen sluitende theorie. In Duckstad is Newton’s wet van de zwaartekracht niet te vinden. De kosmos van het beleggen is fundamenteel onvoorspelbaar, er heerst een permanente chaos. De enige autoriteit die hier erkent wordt, is die van de kansberekening; een stad geregeerd door toeval. Van Duckstad is geen plattegrond voorhanden.
Conclusie: hier kun je eigenlijk alleen maar verdwalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *