Brexit

Wie herinnert zich niet de morning after de Brexit-stemming? We werden wakker in de veronderstelling dat het een gevalletje ‘much cry, no wool’ zou zijn. Het door Cameron toegezegde referendum bood de Britten een splendid opportunity hun onvrede te uiten. Maar eenmaal in het stemhok zouden ze toch genoeg common sense opbrengen Groot-Brittanië aan boord van de MS Europa te houden? Niet dus. Een mix van verbijstering, ongeloof, woede.

Mijn eerste impuls na het vernemen van de uitslag was, alle Britse aandelen per direct uit de portefeuille te brexiteren. Willen jullie eruit? Well, good bye then. Denken jullie zonder ons beter af te zijn? Fair enough. Dan heb je ons als aandeelhouder ook niet meer nodig. Zoek het lekker zelf uit. Dagenlang liep ik brommerig door het huis. Tot mijn echtgenote me erop wees dat ik doordraafde.

Wie was er altijd zo gecharmeerd van de Britse tradities, het Britse understatement, de onderkoelde Britse humor? Wie volgde er steevast op 11 november de BBC-reportage van Poppy day? Wie kon nooit genoeg krijgen van Fawlty Towers? In wiens boekenkast stonden de Bentley boys, the Battle of Britain, David Livingstone, Winston Churchill, Colin Chapman? En wie moest het kippenvel van zijn armen wrijven bij het horen van de onvoorwaardelijke trouwe Britse voetbalsupporters; zingen en blijven zingen, ook als hun team met 5-0 achterstaat. Wie verknoopte sinds 1963 zijn eigen welbevinden met het wel en wee van de Beatles? Was ‘Love Actually’ niet mijn favoriete kerstfilm? En racing green mijn lievelingskleur? En dan, de final blow: ‘Ben je vergeten hoeveel Britse jongens hun leven gaven voor jou/onze vrijheid?’

Ik moest toegeven dat ik me teveel als de afgewezen geliefde had gedragen. Kinderachtig, rancuneus, verongelijkt, egocentrisch. Ik nam een beslissing die overeenkwam met de staat waarin, dertig jaar geleden, Britse maaltijden werden opgediend. Half gaar. De Britse aandelen die ik op grond van sympathie had geselecteerd, mochten blijven. Wie mij lief is, blijft mij lief. Maar ‘nieuwe’ Britten zou ik niet aanschaffen. Inderdaad, een nogal opportunistische aanpak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *