New Orleans

Na dagenlang boven de Golf van Mexico gespookt te hebben, kwam orkaan Katrina aan land. Het was 25 augustus 2005, New Orleans.

Haar komst was aangekondigd. Een oudtestamentische volksverhuizing kwam op gang; het volk vluchtte voor de toorn van de Heer. Wie weg kon, vertrok hals over kop. SUV’s werden volgepropt met waardevolle spullen en beddengoed. En Gaan! De highways richting het noorden raakten verstopt door een onafzienbare vluchtfile.

Degenen die geen vervoer hadden: de autolozen, de gehandicapten, de bejaarden bleven achter. Plus de mensen die op hun post bleven om hun taken in de zorg, de dienstverlening en in de publieke diensten uit te voeren. Als een dronken hooligan rukte de orkaan aan deuren en luiken, daken vlogen als puntmutsen door de lucht, dijken braken, wijken liepen onder water auto’s dreven. In het hoofdkantoor van Manpower brandde nog licht. Een groep medewerkers besloot de wacht te houden en terwijl ze werkeloos bij elkaar zaten, ontvingen zij een bericht van het hoofdkantoor: “Gooi de deuren open! Vang iedereen op die bescherming en veiligheid zoekt, geef onderdak, warmte en voedsel. Zorg voor hen!”

Het kantoor liep al snel vol met kleumende, ontredderde, losgeslagen, verwarde slachtoffers. Sommige gewond, andere in shock. De medewerkers verdeelden de taken. Een ploeg trok eropuit om grote hoeveelheden voedsel en medicijnen in te slaan. In de geïmproviseerde keuken borrelde al snel in emmers en teilen, een kruidige kippensoep die zijn troostende geur door het hele gebouw verspreidde. In een paar uur tijd werd het uitzendbureau omgevormd tot een centrum van noodeconomie; de machine kwam piepend en krakend op gang. In  de dagen erna, terwijl de orkaan uitraasde, organiseerden Manpower’ s medewerkers de zorg: voeding en slaapgelegenheid. Men stelde regels op en de kleine gemeenschap van ontheemden, ze rooiden het met elkaar. Veilig en warm zaten ze. Hun gastheer, meneer Manpower, hield hen uit de wind.

U zult zich afvragen: Alles goed en wel, maar wat heeft dat met beleggen te maken? Ik beleg graag in bedrijven die mijn affectie verdienen. De hulpverlening in New Orleans schoot jammerlijk tekort. De regering-Bush deed niets, de militairen die hadden kunnen helpen, zaten in Irak. Meneer de President verscheen pas na een paar dagen; zijn helikopter maakte een toeristische rondvlucht boven het rampgebied. Hij nam niet de moeite ook maar met één slachtoffer te spreken.

Nee dan Manpower. Where were you when I needed you?! Het Manpower-Katrina-verhaal heb ik een jaar na dato gelezen. Het raakte mij zo dat ik nog dezelfde dag een paar aandelen Manpower heb gekocht. Sindsdien maken ze deel uit van mijn portefeuille.
Ze hebben mij geen windeieren gelegd.

Overweging

Zusje van Maartje, kat van de Veluwe

Bij de aankoop van aandelen is sympathie mijn kompas. Voor bedrijven die erin geslaagd zijn mijn sympathie op te wekken, koop ik met liefde aandelen. Soms gaat het om een oude associatie die tientallen jaren kan overbruggen, soms om een verhaal dat plots een snaar raakt. Mijn ‘soft focus’ klinkt niet erg professioneel. Maar voor de gevoelige aanpak valt wel degelijk iets te zeggen. ‘Sympathiek’ beleggen brengt rust en geeft een goed gevoel. En, als je je maar houdt aan de wet van de spreiding, kun je je er niet echt een buil aan vallen, is mijn ervaring. Ik zie ook niet in dat sympathie in de beleggersjungle geen argument zou moeten zijn.  We gaan toch het liefste om met mensen die we sympathiek vinden?  Waarom zouden we dan geen aandelen kopen van bedrijven die ons aanspreken?

Ik heb niets met ‘aasgieren, haaien en andere roofdieren’. Ik weet dat zij veel geld verdienen. Maar hun ‘ethiek’ staat mij niet aan. Dus blijf ik bij hen uit de buurt. Ik ben ook niet uit op de hoogste winst. Als bedrijven naar mijn hart mij een fatsoenlijk rendement uitkeren, ben ik een tevreden mens.

Totaalbeleggen

Voorspellen is moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat

Beleggen is een serieuze zaak.  Het gaat over geld dat ‘zuur’ verdiend is.  Geld dat meestal bestemd is voor een onbezorgde oude dag, de studie van de kinderen, de eerlijk goudrenet voor de dorst. Geld dat zeker niet lichtzinnig verkwanseld mag worden. Het is dus zeker niet de bedoeling beleggen als een spel te zien. Met beleggen kan leuk worden verdiend, maar ook lelijk worden verloren en dat doet pijn. Voor veel mensen is de angst te verliezen de voornaamste drijfveer er maar helemaal niet aan te beginnen.

Wat het beleggen betreft: de Steen der Wijzen is nog niet gevonden. Dat zien we elk jaar weer als de deskundigen tegen de jaarwisseling hun lijstjes overleggen waarop zij hun ‘kansrijke’ aandelen noteren. Aandelen waarvan zij in het nieuwe jaar veel verwachten. Wie de moeite neemt die lijstjes een jaar later er nog eens op na te slaan, ziet de stelling van Cruijff bevestigd: “Voorspellen is moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat.”

Een deel van de getipte winnaars blijkt uitgesproken slecht te hebben gepresteerd, een deel heeft de index gevolgd. Maar het pijnlijkst is de lijst van de dark horses; de aandelen die het uitzonderlijk goed hebben gedaan, terwijl niemand er op 1 januari zijn geld op had willen zetten. Geen enkele goeroe of analist zag de zon die op doorbreken stond. Die aandelen bleven onder de radar. FC Groningen dat de Champions League wint… Zou zomaar kunnen. In het uitverkochte Colosseum waar de beleggers het tegen elkaar opnemen, onder het goedkeurend oog van de keizer, is niets onmogelijk.

Beleggen is een gewichtige zaak. Schrijvers over dit onderwerp slaan een serieuze toon aan. Soms de toon van de strenge vader. Op andere momenten de toon van de bezorgde moeder. Zij waarschuwen ons voor de valkuilen. Zij kennen de beginnersfouten; zij proberen ons met droge voeten door het moeras te loodsen. Waar mogelijk bieden zij houvast, perspectief. Hun adviezen zijn van grote waarde. Niettemin zullen ook zij bij tijd en wijle moeten toegeven dat ze het bij het verkeerde eind hadden. Zij zijn tenslotte ook maar profeten die glutenvrijbrood eten.

Tijdens het WK van 1974 heeft het elftal van Michels, Cruijff en Neeskens het totaalvoetbal geïntroduceerd. Als belegger ben ik een dedicated follower van totaalvoetbal. Alles is relevant. In mijn ogen staat het de totaalbelegger vrij alles met alles te verbinden. Zijn hele persoonlijkheid, zijn hele leven mag aan bod komen: zijn helden, zijn boeken, zijn muziek, zijn guilty pleasures. Zijn jeugd, zijn straat, zijn schoolklas, zijn dispuut, de onbereikbare vriendin. Verslond hij vroeger de romans van Jan de Hartog, dan raad ik hem aan een (sympathieke en duurzame) rederij in zijn portefeuille op te nemen. Als hij in PSA (Peugeot en Citroën) wil beleggen, omdat zijn vader levenslang in een Peugeot heeft gereden, moet hij dat vooral doen. Dat geeft een goed gevoel. Vader knikt vanaf zijn wolkje: “ Goed gedaan jochie!”